De kunstenaar en de mijnwerker: Arnold Sauwen

De kunstenaar en de mijnwerker: Arnold Sauwen

Na het sluiten van de mijnen hebben de mijnwerkers niet de aandacht gekregen die was beloofd en zeker niet de aandacht die ze verdienden. Na jaren van hard werken, werden ze van de ene op de andere dag aan de kant geschoven. De gebouwen werden in hoog tempo met de grond gelijk gemaakt, alsof niets er nog aan mocht herinneren wat Limburg al die jaren had groot gemaakt. Maar niet alles kon vernietigd worden, de herinneringen zijn gebleven. Niet alleen in de hoofden van de mijnwerkers en hun familie. Nee, ook in de kunst.

In de historie van de mijnbouw in Nederlands en Belgisch Limburg en het aangrenzende Ruhrgebied hebben verscheidene kunstenaars op verschillende manieren hun loftuitingen gebracht aan de mijnwerkers. Loftuitingen over hun zware werk en hun leven.
Een van hen is de bekende Heerlense kunstenaar Eugène Quanjel, waarvan kort geleden nog een grote overzichtstentoonstelling werd gehouden in het gemeentehuis van Heerlen en in het Loongebouw van de Maurits. Hij maakte onder andere beelden, waarin de mijnwerker een rol speelde.
Ook in andere kunstuitingen speelde het leven en werken van de mijnwerker een rol. Zoals in de dichtkunst. Er zijn verschillende dichters die het werk en de omstandigheden van de mijnwerkers hebben beschreven in hun poëzie, vaak in lovende woorden. Denk maar aan Jan van Amsterdam, waar spijtig genoeg weinig of niets over te vinden is. Zijn gedicht ‘Jouw kolen' is op de site van DeMijnen.nl te lezen.
Een andere poëet is de in Stokkem (Vlaanderen) geboren dichter Arnold Sauwen. Zijn gedicht ‘De Mijnwerkers' willen wij u niet onthouden. Een gedicht uit oude, vervlogen tijden. Een hommage aan de mijnwerkers van weleer.

De Mijnwerkers

Zwarten stofrand om hun oogen,
met hun wezen stoer en stug
komen zij van 't werk gereden,
grauwen schoftzak op den rug.

Hunkerend naar lucht en zonne
in der mijnen donkre schacht,
stegen ze op naar 't blijde daglicht
als uit sombren kerkernacht.

Als kabouters onder 't welfsel
van hun duistre rotsspelonk,
stonden zij daar, schatten delvend,
zwarte kolen, bonk bij bonk.

O! Zij weten ‘t ... Helse machten
huizen in der aarde schoot.
't Grauwvuur sluimert in de lagen,
in de gangen loert de dood.

Thans heeft 't uur der rust geslagen.
Langs den landweg in de kroeg
jankt het orgel, vroolijk lokkend
en het werk gaf dorst genoeg.
‘t Bierken schuimt, de glazen klinken,
blijdschap uit zich in gezang
Moeheid, angsten zijn vergeten
bij den frisschen, koelen drank.

Stoere wroeters om den broode,
duur hebt gij uw vreugd gekocht,
gij, die in den nacht der mijnen,
voor der menschheid welzijn wrocht.

Uit: ‘De Zingende Krekel' (1929)
Auteur: Arnold Sauwen (1857 - 1938)

  • Artikel
  • 2 februari 2009
  • door Clara Zijlstra

2 reactie(s)


Reacties

Hallo, Ik ben al een tijdje

Hallo, Ik ben al een tijdje op zoek naar dat gedicht van Jan van Amsterdam, maar ik kan het nergens vinden. Nu zie ik hier staan dat het op deze site te lezen is, maar ook hier heb ik overal gekeken en heb het nog niet gevonden. Kan iemand mij helpen?

Beste Minou, onlangs heb ik

Beste Minou, onlangs heb ik het gedicht, ingelijst en wel, via mijn schoonvader in bezit gekregen. Wij willen het gedicht graag aanbieden aan het Mijnmuseum te Heerlen. Eventueel kan ik een kopie aan jou verstrekken. Met vriendelijke groet, Michel Sonnemans Heerlen

Uw reactie

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
Refresh Type the characters you see in this picture.
Type the characters you see in the picture; if you can't read them, submit the form and a new image will be generated. Not case sensitive.  Switch to audio verification.

Bekijk ook...

Een laatste portret van de Domaniale

Een laatste portret van de Domaniale

  • artikel
  • 1 augustus 2014