De totstandkoming van het digitale mijnmonument

'Een kopje koffie en een koekje, daar doen we het voor' grapt een jongen van een jaar of 16 in de aula van het Sintermeertencollege. Met kopje koffie en kerstkransje loopt hij terug naar zijn klasgenoten die her en der verspreid aan tafeltjes zitten. Even monter en wakker zijn de oud-mijnwerkers die zich ook in de aula hebben verzameld.

De eerste vergeelde foto's, oude mijnlampen en gereedschappen worden op tafel uitgestald. De voormalige koelpieten zitten broederlijk met elkaar te keuvelen, klaar om geïnterviewd te worden door de scholieren. Na een kort welkomstwoord van Nico Zijlstra, docent geschiedenis en initiatiefnemer van dit project, maken de interviewers kennis met de oud-mijnwerker op wie ze vandaag hun vragen mogen afvuren. Een enkele scholier aarzelt en schuifelt onwennig heen en weer op zijn stoel. Aan de meeste tafeltjes ontstaan echter al snel geanimeerde gesprekken. Als het ijs eenmaal is gebroken, worden de videocamera's in gereedheid gebracht in de daarvoor gereserveerde leslokalen. IJdele leerlingen halen nog snel een hand door het haar. Cameraschuwe leerlingen proberen zich te verbergen achter hun interviewpartner. En de oud-mijnwerkers? Die wachten geduldig op de eerste vragen. Vandaag zullen zij hun persoonlijke mijngeschiedenissen veilig stellen voor komende generaties. Vandaag zullen zij geschiedenis schrijven!