En de volgende dag weer de mijn in

Ploegfoto van VCT, begin jaren 60

Onderstaand artikel verscheen eerder in Hard Gras 80, voetbaltijdschrift voor lezers, oktober 2011. Robin Bruinsma graaft in het voetbalverleden van zijn vader.

Anne Bruinsma, mijn vader, woont samen met zijn vrouw Miep in een smaakvol ingericht appartement in Hoog-Keppel, een gehucht dat wordt omzoomd door een golfbaan. Een beetje golfer slaat de bal met een ferme zwaai zo naar het nabijgelegen Voor-Drempt, het dorpje waar de wieg van Klaas-Jan Huntelaar heeft gestaan.
Net zoals andere bekende zonen van de Achterhoek, onder wie natuurlijk Guus Hiddink, blijft Huntelaar zijn geboortestreek trouw. Hoeft hij niet voor Schalke 04 in actie te komen dan zoekt hij vrienden en bekenden op. Laatst dronk de spits van Oranje een glas in een café in Hummelo, Anne en Miep waren er op dat moment ook. Miep, een kordate vrouw met een gezond verstand, sprak Huntelaar aan.
,,Klaas, die meneer daar heeft heel lang gevoetbald. Wil jij hem een hand geven?''
Huntelaar stapte op hem af. ,,U was ook voetballer, hoor ik.''
Er verscheen een glimlach op het gezicht van de man die al 57 jaar mijn vader is. ,,Vergeleken met jou mag dat geen naam hebben.''
,,Bij welke vereniging speelde u?''
,,VCT in Hoensbroek, een mijnwerkersclub. Ik was stopperspil.'' Hij overwon zijn bescheidenheid. ,,Ik ben een aantal keren voor het elftal van de Koninklijke Luchtmacht geselecteerd.''
,,Nou, dan zat u toch op een behoorlijk niveau...''
Aardige jongen, die Huntelaar, zijn interesse was oprecht.
Mijn vader vertelt over de kortstondige ontmoeting als ik bij hem op bezoek ben om herinneringen op te halen aan zijn voetbalverleden. Als hij in zijn geheugen graaft, diept hij moeiteloos anekdotes op, de geschiedenis van het voetbal in de Limburgse Mijnstreek zit in zijn hoofd, zo vast als een steenkoolformatie 600 meter onder de grond. Vraag je hem naar de uitslag van een gisteren gespeelde wedstrijd in de Eredivisie dan moet hij het antwoord schuldig blijven, terwijl hij toch geen uitzending van Studio Sport overslaat.
Onnavolgbaar is en blijft het menselijk brein.

Ik laat hem een op internet gevonden foto van VCT begin jaren 60 zien. Stoere mannen in blauw-wit gestreepte shirts. Mijn vader draagt een bril. Hij somt de namen van alle spelers op, zijn hart springt open. In die periode was hij een poosje aanvoerder van het eerste, trainer en voorzitter. ,,Ik leidde de trainingen niet zelf, Kalla Vermeer was coach, maar hij had geen diploma, ik wel. Kalla deed het veldwerk op mijn papieren.''
Kalla Vermeer genoot een twijfelachtige reputatie, passend bij het wat groezelige imago van VCT, één van de talloze voetbalclubs in het door de steenkoolmijnen gedomineerde zuidoosten van Limburg. Hij dronk meer dan goed voor hem was en kaartte illegaal voor geld in een plaatselijke kroeg. Mijn vader kon lezen en schrijven met hem. ,,Iedereen had moeite met Kalla, ik niet, ik liet hem in zijn waarde.''

Lees verder